Tam, gdzie Weles mówi dobranoc. Katarzyna Berenika Miszczuk – „Szeptucha”

Zastanawialiście się kiedyś, jak wyglądałaby nasza rzeczywistość, gdyby przed laty Mieszko nie zdecydował się przyjąć chrztu? Czy dalej bylibyśmy poddanymi króla, a słowiańskie obrzędy stanowiłyby ważną część naszej kultury? Ten intrygujący temat postanowiła podjąć Katarzyna Miszczuk, w „Szeptuchę” wplatając magię, tajemnicę i dawnych bogów, a także jedną z najbardziej irytujących damskich postaci, jakie powołano do życia na kartach powieści.

Polska, XXI wiek. Mieszko nie przyjął chrztu, krajem nadal rządzą Piastowie. Cywilizacja z jednej strony idzie ku nowoczesności, a z drugiej, z dala od wielkich miast, nadal pielęgnowane są słowiańskie tradycje i czczona wiara w bogów. Gosia to mieszczucha z krwi i kości, nie w głowie jej zabobony i wszelkie nadprzyrodzone stwory, a do lasu jej nie po drodze, bo jeszcze by kleszcza złapała. Tak to już jednak jest, że by zostać lekarzem i ukończyć medyczne studia, dziewczyna musi odbyć roczną praktykę u szeptuchy – uosobienia wszystkiego tego, od czego Gosia chciałaby jak najdalej uciec. Nie wie jednak, że pobyt w świętokrzyskim lesie wywróci cały jej światopogląd do góry nogami, a na jej drodze stanie pewien przystojny uczeń miejscowego kapłana… Co z tego wszystkiego wyniknie?

img_20170116_224916_140

Czytaj dalej